De klassieke partijen in zowel de finale als de strijd om de derde plaats leverden ook op de tweede speeldag geen winnaar op. In São Paulo blijven beide tweekampen volledig in evenwicht: iedereen staat op zes punten. De beslissing valt nu in rapid en blitz.

Vachier-Lagrave kreeg in de finale opnieuw de witte stukken tegen Caruana, die in een Siciliaan het verrassende 14…Db6 koos, een idee dat recent door Ediz Gurel werd toegepast in Samarkand. MVL reageerde trefzeker, activeerde zijn stukken en bereikte een prettig eindspelbeeld. Nadat de dames waren geruild, vestigde hij met 22.Tc7 een toren op de zevende rij, een houvast dat doorgaans langdurige druk belooft. Verder dan dat reikte zijn voordeel echter niet: Caruana loodste het daaropvolgende toreneindspel nauwkeurig richting half punt.

Na afloop liet Caruana verstaan dat de slijtageslag van de dag ervoor nog nazinderde. Hij gaf aan toen reële winstkansen te hebben laten liggen, maar toonde zich tevreden over zijn solide verdediging ditmaal. Vachier-Lagrave merkte op dat hij door de zijdelingse openingskeuze even uit boek was en dat er “misschien nog ergens extra druk” mogelijk was, maar dat hij die niet vond.

In de kleine finale kreeg Praggnanandhaa met wit een Damegambiet (Tarrasch-structuur) op het bord tegen Aronian. Al snel verdwenen de dames (rond zet 14) en ontstond een sober middenspel met kleine structurele verschillen. Na 27.a4 begon het langdurige manoeuvreren. Wit leek optisch iets te drukken, maar zwarts goed geplaatste loper op c5 en paard op e5 neutraliseerden elk initiatief.

Praggnanandhaa gaf aan dat hij “niet echt geloofde in grote kansen”, maar wel zin had om door te duwen in een prettig eindspel. Aronian sloot daarbij aan: “Als iemand iets kan proberen, is hij het. Er zijn scenario’s waarin ik in de problemen kom… hij moet zijn momenten zoeken.” In de praktijk bleef het evenwicht echter onwrikbaar en volgde ook hier de puntendeling.

Alles in balans: zes punten per speler

Na twee klassieke partijen per match is de stand in beide duels gelijk: ieder heeft zes punten. De opzet kent een klassiek segment met zware puntenweging, maar zonder beslissingen tot dusver. Dat betekent dat het slotstuk in São Paulo – de snellere formats – bepalend wordt voor zowel de titel als de derde plaats.

De rapidfase omvat twee partijen, elk goed voor vier punten bij winst en twee bij remise. Daarna volgen vier blitzpartijen, waarin een overwinning twee punten oplevert en een remise één punt. De overgang naar sneller tempo belooft andere accenten: nauwkeurigheid blijft vereist, maar de beslissingskans neemt doorgaans toe, zeker na twee klassieke dagen waarin de verdedigers stand hielden.

Schaaktechniek en veerkracht

Op technisch vlak boden beide partijen herkenbare thema’s. In de finale stelde MVL een klassiek drukscenario op in een toreneindspel, maar Caruana’s methodische verdediging neutraliseerde de plus, precies op het moment dat extra verzwakkingen nodig waren om verder te komen. In de kleine finale deed het damevrije middenspel met gezonde minor pieces voor zwart de rest: Aronian positioneerde zijn stukken op de juiste velden en hield zo alle breekplannen onder controle.

Vandaag wordt er in São Paulo vroeger afgetrapt dan gebruikelijk: om 18.00 Belgische tijd. Met de stand na twee klassieke speeldagen op 6-6 in beide matches, moeten rapid en blitz uitsluitsel geven wie de Grand Chess Tour-kampioen wordt en wie het brons pakt.

Bronnen: en.chessbase.com, www.chess.com

Vermelde spelers: Maxime Vachier-Lagrave, Fabiano Caruana, Praggnanandhaa Rameshbabu, Levon Aronian